Yanlış Olan Şey Buydu - Sex Hikayesi

Onu İlk Fark Ettiğim An

Kalabalığın içinde değildi. Zaten böyle şeyler hep kalabalıkta olmaz.Bir boşlukta olur. Seslerin azaldığı, bakışların birbirine takılıp kaldığı o kısa aralıkta.

Onu ilk fark ettiğimde yaptığım şey bakmak değildi. Durmaktı.Bir anlığına ne düşündüğümü, ne yapacağımı unuttum. Sanki ortamda bir şey yer değiştirmişti; sandalyeler aynıydı, ışık aynıydı ama denge bozulmuştu.

Göz göze geldiğimizi tam olarak söyleyemem. Daha çok, bakışlarımızın birbirine değdiğini hissettim. Kısa, masum ve fazlasıyla gereksiz bir an gibi görünüyordu. Ama içimde bir şey, bunun gereksiz olmadığını çok iyi biliyordu.

İşte yanlış olan da orada başladı.Henüz hiçbir şey olmamışken.

Yanlış Olduğunu Bilerek Yaklaşmak

İnsan bazen yanlış olduğunu bildiği şeye daha yavaş yaklaşır.Sanki yavaş giderse, yanlışlık azalacakmış gibi.

Yanına geldiğimde aramızda hâlâ mesafe vardı. Fiziksel değil; daha derin bir mesafe. Konuşulmamış, kabul edilmemiş, ama ikimiz tarafından da fark edilmiş bir şey.

Normal bir sohbetti. Gereksiz kelimeler, sıradan cümleler. Ama sesimizin tonu, duraksamalarımız, bazı cümlelerin yarım kalışı…Bunların hiçbiri sıradan değildi.

Yaklaşmamam gerektiğini biliyordum.Yaklaşmamam gerektiğini bilerek yaklaştım.

Yanlış olan şey buydu belki de:Henüz hiçbir şey yapmamışken, çoktan karar vermiş olmam.

Aynı Masada Oturmak Bile Fazlaydı

Masayı seçmemiştik. Zaten böyle anlarda hiçbir şey seçilmiş olmaz.Sadece oradaydı ve ikimiz de oturduk. Bu kadar.

Ama bir süre sonra fark ettim ki, aynı masada olmak fazla geliyordu.Sandalyeler arasındaki mesafe, konuşurken eğilmemiz, bardaklara uzanırken ellerimizin aynı anda havada durması… Hepsi gereksiz yere yakın, gereksiz yere dikkat çekiciydi.

Bir noktadan sonra konuşmayı dinlemedim. Kelimeler arka planda kaldı.Asıl mesele, aynı sessizliği paylaşmaya başlamamızdı. İnsanlar konuşurken bile sessiz kalabilir. Biz öyleydik.

Kalkmayı düşündüm. Bir bahane bulup gitmeyi.Ama masadan kalkmak, düşündüğümden daha zor geldi.Sanki kalkarsam, başka bir şey başlamadan bitecekti.Kalkmazsam… yanlış bir şey başlayacaktı.

Masada kalmayı seçtim.Yanlış olan şey buydu belki de; hâlâ hiçbir şey olmamışken.

Gözlerimizin Uzun Süre Kaçmaması - sex hikayesi

Normalde insanlar bakışlarını çabuk çeker.Özellikle çekmeleri gereken zamanlarda.

Ama o an, ikimiz de çekmedik.Bir an fazla sürdü. Sonra bir an daha. Ardından zaman, bu durumu kabullenmiş gibi yavaşladı.

Bakışlarında bir soru yoktu.Cevap da yoktu.Sadece orada olduğunu bildiğim bir kabul vardı. Bu, her şeyi daha da zorlaştırdı.

Başımı çevirebilirdim. Gülümseyip konuyu değiştirebilirdim.Ama gözlerimin kaçmaması, sanki içimdeki bir şeyi ele veriyordu.Onun da bunu fark ettiğini biliyordum.

İşte o an anladım:Bu artık sadece benim içimde olan bir şey değildi.

Yanlış olan şey, bakışlarımız değildi.Onları bilerek sürdürmemizdi.

Kimsenin Duymaması Gereken Bir Sessizlik

Bir noktadan sonra konuşmamız tamamen durdu.Ama bu, rahatsız edici bir duruş değildi. Aksine, sanki kelimeler gereksiz kalmıştı.

Etrafımızda sesler vardı. Bardaklar, sandalyeler, başka insanların kahkahaları.Ama masanın üzerinde, ikimizin arasında başka bir sessizlik duruyordu. Daha ağır, daha kişisel.

Bu sessizliğin duyulmaması gerekiyordu.Çünkü duyulursa, açıklama isterdi.Açıklama ise yalan demekti.

Yan yana oturuyorduk ama aynı yerde değildik.Ben düşündüğüm şeylerle, o düşündüğünü tahmin ettiğim şeylerle meşguldü.Ve ikimiz de, bu sessizliğin bir sınır olduğunu biliyorduk.

Aşılması gereken değil;bilerek aşılmak istenen bir sınır.

Söylenmeyen Şeylerin Ağırlığı

Bazı cümleler vardır, söylenmez ama odada asılı kalır.İşte bizimkiler de öyleydi.

“Bunu yapmamalıyız.”“Bunu istiyoruz.”“Bu yanlış.”

Hiçbiri söylenmedi. Ama hepsi oradaydı.Söylenmeyen şeyler, söylendiklerinden daha ağırdı.

Bir an için, o da konuşacak sandım. Dudakları kıpırdadı, sonra vazgeçti.O vazgeçiş, içimde bir şeyin yer değiştirmesine sebep oldu.Çünkü vazgeçmek, bazen geri adım değildir.Bazen sadece zaman kazanmaktır.

Sessizliğin ağırlığı arttıkça, mantığım daha da zorlandı.Ama mantık, bazı anlarda sadece izler.

Yanlış olan şey, kelimelerin eksikliği değildi.Onları bilerek susturmamızdı.

Bir Adım Geri Çekilseydim

O an geri çekilebilirdim.Herkesin yaptığı gibi. Zamanında, sessizce, iz bırakmadan.

Bir adım… Sadece bir adım.Masanın kenarından, bakışlarının hizasından, bu sessizliğin merkezinden uzaklaşmak için yeterliydi. Bunu yaparsam her şey eski hâline dönecekti. En azından öyle sanmak kolaydı.

Ama geri çekilmek, düşündüğüm kadar basit değildi.Çünkü geri çekildiğimde kaybedeceğim şeyin ne olduğunu çok net hissediyordum. Henüz yaşanmamış bir şeyin yokluğu bile ağır gelebiliyordu insana.

Kıpırdamadım.Bir adım atmadım.Hatta farkında olmadan biraz daha yaklaştım.

Belki de geri çekilmemek, bir karar değildi.Belki sadece kendime dürüst kalmaktı.Yanlış olan şey buydu mu, bilmiyorum.Ama geri çekilseydim, bu hikâye başlamadan bitecekti.

Dokunmadan Önceki O Tereddüt

Dokunmadık.Henüz.

Ama dokunmamak, bazen dokunmaktan daha zor olabiliyor.Aramızdaki mesafe artık ölçülebilir değildi; nefesle, tereddütle, bekleyişle doluydu.

Elimi nereye koyacağımı değil, koyup koymamam gerektiğini düşünüyordum.O da aynı tereddütün içinde gibiydi. Bunu, küçük bir duraksamadan, omzunun hafifçe gerilmesinden anladım.

İşte o an…Zaman durmadı ama yavaşladı. Her şey, dokunmanın hemen öncesinde asılı kaldı. Ne olursa olsun, geri dönüşün eskisi gibi olmayacağı bir eşik.

Tereddüt ettik.Bu tereddüt, bizi kurtarmadı. Ama acele de ettirmedi.

Yanlış olan şey, dokunmak değildi belki.Dokunmanın ne anlama geleceğini çok iyi bilmemize rağmen orada kalmamızdı. sex hikayesi

Aklımın Mantıkla Kavgası

Mantık hep geç gelir.Gelir ama kapıyı çalmaz; doğrudan içeri girer ve her şeyi yerli yerine koymaya çalışır.

O an da öyle yaptı.“Bu doğru değil.” dedi.“Sonrası karmaşık olur.”“Bunu istemiyorsun.”

Ama aklım, mantığın söylediklerini dinlerken başka bir şeyle meşguldü.Onun orada oluşuyla. Sessizliğiyle. Nefesinin varlığıyla.

Mantık sonuçları sıraladı.Aklım ise ihtimalleri susturdu.Hangisinin kazandığını söylemek zor, çünkü kavga bitmedi. Sadece erteledi.

Bazı anlar vardır; karar vermezsin ama kararsızlığı da seçmezsin.Sadece kalırsın.Kalmak, bazen taraf tutmaktır.

Aklım ve mantığım aynı şeyi istiyor değildi.Ama ikisi de biliyordu:Bu an, unutulmayacak.

Yanlış Olan Şey Buydu

Sonra olan şey büyük değildi.Bağıran bir an, taşan bir hareket, geri dönüşü olmayan bir hamle yoktu.

Yanlış olan şey, olanlar değildi.Yanlış olan, olmadan önce durmamamızdı.

Herkes kendi yerine döndü. Sesler geri geldi. Masa artık sadece bir masaydı.Ama içimde bir şey, yerini bulamadı.

Bazı yanlışlar, yaşandıktan sonra değil;bilinerek beklenirken yanlış olur.

O geceyi düşündüğümde, hatırladığım şey bir dokunuş değil.Bir bakış, bir sessizlik, bir tereddüt.

Ve kendime dürüst olursam,yanlış olan şey buydu:İstediğimi çok erken anlamış olmam.